Kalkulator ROI poprawy OEE

$T_{pp}$ to planowany czas produkcji jednej zmiany: długość zmiany $T_s$ pomniejszona o planowane przerwy $T_{pl}$, w minutach. $H$ to liczba planowanych godzin produkcji w roku: $T_{pp}$ podzielony przez 60, razy $n_s$ zmian w tygodniu i $n_w$ tygodni w roku.

Planowane przerwy pomija się, bo pomija je OEE: planowanego postoju nie należy uwzględniać w obliczaniu OEE (Muchiri i Pintelon, 2008).

• Rok powtarza podaną zmianę: wszystkie zmiany przyjmuje się za jednakowe.

$H_L$ to liczba planowanych godzin produkcji traconych w roku przy obecnym OEE, $\mathrm{OEE}_0$, zapisanym jako ułamek. $K_y$ to ich koszt: wartość odzyskanej godziny $v$ razy $H_L$. Gdy $v$ to koszt godziny, $K_y$ jest równy rocznemu kosztowi wszystkich strat z kalkulatora OEE.

• Wycena strat to własna metoda kalkulatorów: Muchiri i Pintelon (2008) zaznaczają, że koszt nie jest mierzony w OEE.
• Każdą straconą godzinę wycenia się tą samą wartością.
• Przy koszcie godziny straty wycenia się jako zdolność produkcyjną, za którą zakład zapłacił i której nie wykorzystał, a nie jako gotówkę. Gotówką stają się dopiero wtedy, gdy odzyskane godziny pozwalają uniknąć kosztu, na przykład nadgodzin albo dodatkowej zmiany (wtedy wpisuje się uniknięty koszt na godzinę), albo gdy dodatkową produkcję się sprzedaje (wtedy wpisuje się marżę pokrycia).

$\Delta H$ to liczba planowanych godzin produkcji odzyskanych w roku, gdy OEE rośnie z $\mathrm{OEE}_0$ do docelowego $\mathrm{OEE}_1$, oba zapisane jako ułamki. $B$ to ich wartość w roku przy pełnym wzroście. $b_k$ to wartość w miesiącu $k$: jedna dwunasta $B$ razy $k/R$ w okresie narastania trwającym $R$ miesięcy; bez okresu narastania ($R = 0$) jest to jedna dwunasta $B$ od pierwszego miesiąca.

• Używa się jednego OEE: wzrost może pochodzić z dostępności, wydajności albo jakości. Ponieważ OEE jest ich iloczynem, „OEE = A * P * Q” (Muchiri i Pintelon, 2008), czas pracy odzyskany z przestojów podnosi OEE tylko o ten czas pomnożony przez obecną wydajność i jakość.
• Osiągnięty wzrost OEE utrzymuje się do końca horyzontu.
• W okresie narastania OEE rośnie co miesiąc o równy krok. To własna zasada tego kalkulatora.

$C_y$ to koszt bieżący w roku: dwanaście razy miesięczny koszt bieżący $C_m$. Koszt jednorazowy $C_0$ płaci się na początku pierwszego miesiąca.

• Koszty pozostają takie same przez cały horyzont; ceny nie rosną.
• Pomija się podatki i finansowanie inwestycji; stopa dyskontowa z następnego kroku uwzględnia koszt pieniądza.

$S_k$ to skumulowana korzyść netto po miesiącu $k$: minus koszt jednorazowy $C_0$, plus wartość z każdego miesiąca $b_j$ pomniejszona o koszt bieżący $C_m$. Miesiąc zwrotu $k^{*}$ to pierwszy miesiąc, w którym $S_k$ przestaje być ujemne. $\rho$ to zwrot: korzyść netto na końcu horyzontu $T$ lat, $S_{12T}$, podzielona przez wszystkie wydatki w tym czasie. $\mathrm{NPV}$ to wartość bieżąca netto: suma korzyści netto z kolejnych miesięcy, zdyskontowanych roczną stopą $r$ zapisaną jako ułamek, pomniejszona o koszt jednorazowy.

Metoda okresu zwrotu liczy, ile czasu potrzeba, aby odzyskać nakład początkowy; oszczędności kosztowe traktuje jako wpływy pieniężne i działa także przy nierównomiernych przepływach pieniężnych, takich jak w okresie narastania (OpenStax, 2019, pkt 11.2). Wartość bieżąca netto to przyszłe przepływy pieniężne zdyskontowane według oczekiwanej stopy zwrotu i porównane z nakładem początkowym (pkt 11.4).

• Korzyść i koszt bieżący z każdego miesiąca przypadają na jego koniec i dyskontuje się je, dzieląc przez $(1 + r)^{k/12}$, więc wpisywana stopa jest roczna. To własna zasada tego kalkulatora.
• Zwrot to korzyść netto podzielona przez wszystkie wydatki, a nie tylko przez koszt jednorazowy: tam, gdzie ceny monitoringu są publikowane, są to przeważnie abonamenty, a koszt jednorazowy może być niewielki albo zerowy. To własna miara tego kalkulatora; księgowa stopa zwrotu w OpenStax (2019, pkt 11.2) odnosi zysk netto, a nie gotówkę, do nakładu początkowego.
• Po końcu horyzontu niczego się nie liczy i nie przyjmuje się żadnej wartości końcowej.