Kalkulator OEE

$T_{pp}$ to planowany czas produkcji, czyli czas, w którym maszyna ma produkować: długość zmiany $T_s$ pomniejszona o planowane przerwy $T_{pl}$, wszystko w minutach. $T_r$ to czas pracy pozostały po odjęciu $T_d$, czyli czasu straconego na nieplanowane przestoje i przezbrojenia. Dostępność $A$ to udział planowanego czasu produkcji, w którym maszyna pracuje, od 0 do 100%.

Czas pracy i dostępność liczone są według Muchiriego i Pintelon (2008): ich czas operacyjny (ang. operating time) to tutaj czas pracy. Ich wzory nie definiują czasu załadowania (ang. loading time); przyjmuje się go tutaj jako planowany czas produkcji, tak jak na ich diagramie TEEP (rys. 3), który najpierw odejmuje od całkowitego czasu planowaną konserwację, i zgodnie z ich wnioskiem, że planowanego postoju nie należy uwzględniać w obliczaniu OEE.

• Przezbrojenia liczą się jako przestoje, czyli strata dostępności: w sześciu wielkich stratach Nakajimy, w ujęciu Muchiriego i Pintelon (2008), przezbrojenie i regulacja (ang. set-up and adjustment) to strata przestoju, a ich model zostawia przezbrojenia w OEE. Zakłady, które planują przezbrojenia poza czasem produkcji, mogą wpisać je jako planowane przerwy. To dopuszczenie tego kalkulatora, nie część ich modelu; dostępność i OEE wychodzą wtedy wyżej, więc wskaźniki OEE różnych zakładów można porównywać tylko przy tych samych zasadach.
• Planowane przerwy odejmuje się od czasu, zanim policzy się dostępność. Muchiri i Pintelon (2008) wnioskują, że do OEE należy brać tylko straty produkcji związane z wyposażeniem, a planowanego postoju nie należy uwzględniać. Czas bez zamówień nie jest w ich klasyfikacji planowanym postojem (rys. 7 wymienia „No Demand or Low Demand Time” jako stratę handlową), ale z pierwszej zasady wypada poza OEE.
• Oczekiwanie na materiał, operatora lub kontrolę liczy się tutaj jako przestój, czyli strata dostępności. To własna zasada tego kalkulatora: Muchiri i Pintelon (2008) nie klasyfikują oczekiwania jako takiego. Ich model zalicza opóźnienie dostawy surowca do problemów logistycznych, poza OEE (rys. 7), a bieg jałowy zostawia w OEE jako stratę prędkości, więc to, gdzie w ich ujęciu należy oczekiwanie, zależy od jego przyczyny.
• Postój liczy się jako strata dostępności tylko wtedy, gdy wpisano go jako nieplanowany przestój. Mikroprzestoje, których tu nie wpisano, obniżają zamiast tego wydajność; OEE wychodzi tak samo.
• Przestoje wpisuje się jedną sumą za cały okres, a nie każdy z osobna.

$R_i$ to idealne tempo w sztukach na godzinę: $n_c$ sztuk co idealny czas cyklu $t_c$, w sekundach. $T_n$ to czysty czas pracy w minutach: ile zajęłoby wykonanie $N$ sztuk, dobrych i braków, przy idealnym czasie cyklu. Wydajność $P$ to udział czasu pracy $T_r$ z kroku Dostępność, którego sztuki potrzebowałyby przy idealnej prędkości.

Wydajność liczona jest według Muchiriego i Pintelon (2008): ich teoretyczny czas cyklu (ang. theoretical cycle time) to tutaj idealny czas cyklu na sztukę, $t_c / n_c$, a ich rzeczywista wielkość produkcji (ang. actual output) to wykonane sztuki. Idealne tempo i czysty czas pracy to przeformułowania tego kalkulatora.

• Idealny czas cyklu to cykl przy prędkości znamionowej maszyny. Czas docelowy albo średni ukrywa część straty i może dać wydajność powyżej 100%.
• Każdy cykl maszyny daje tyle samo sztuk.
• Krótkie postoje niewpisane jako nieplanowane przestoje trafiają do straty wydajności; kalkulator nie oddziela ich od wolnych cykli.
• Liczą się wszystkie wykonane sztuki, łącznie z brakami, tak aby czas stracony na braki policzyć raz, w jakości.

Jakość $Q$ to udział dobrych sztuk: $N_g$ to liczba dobrych sztuk, a $N$ wykonanych, więc $N - N_g$ to braki. $T_{fp}$ to czas w pełni produktywny w minutach: ile zajęłoby wykonanie dobrych sztuk przy idealnym czasie cyklu $t_c$ na $n_c$ sztuk.

Jakość liczona jest według Muchiriego i Pintelon (2008); dobre sztuki to ich całkowita produkcja pomniejszona o wady (ang. total production less defect amount). Czas w pełni produktywny to przeformułowanie tego kalkulatora.

• Strata jakości to czas maszyny poświęcony na braki, liczony przy idealnym czasie cyklu. Koszt odpadu materiału nie jest uwzględniony.
• Liczą się tylko braki wykonane przez tę maszynę w tym okresie.

OEE to iloczyn $A$, $P$ i $Q$, czyli dostępności, wydajności i jakości z poprzednich kroków. $T_{fp}$ to czas w pełni produktywny, a $T_{pp}$ planowany czas produkcji, w minutach. $L_A$ to czas stracony na przestoje, równy $T_d$; $L_P$ to czas stracony na pracę poniżej idealnej prędkości, czyli czas pracy $T_r$ pomniejszony o czysty czas pracy $T_n$; a $L_Q$ to czas stracony na braki, czyli $N - N_g$ wadliwych sztuk przy idealnym czasie cyklu $t_c$ na $n_c$ sztuk, wszystko w minutach. Razem z czasem w pełni produktywnym dają planowany czas produkcji.

• Trzy straty i czas w pełni produktywny dają razem dokładnie planowany czas produkcji; kalkulator nie stosuje przybliżeń.
• OEE obejmuje jedną maszynę albo linię pracującą jako jedna całość, bez buforów między etapami, w podanym okresie (zob. pytania poniżej). Planowany postój, który uwzględnia też TEEP (ang. total equipment effectiveness performance), nie jest częścią OEE (Muchiri i Pintelon, 2008).

$K_A$ to koszt straty dostępności w jednym okresie: $c_h$, koszt godziny maszyny lub linii w złotych, razy $L_A$, strata dostępności w minutach, przez 60. $K_P$ liczy się tak samo dla straty wydajności $L_P$, a $K_Q$ dla straty jakości $L_Q$. $K$ to ich suma, równa kosztowi planowanego czasu produkcji $T_{pp}$ pomniejszonego o czas w pełni produktywny $T_{fp}$; $K_y$ to koszt w roku przy $n_s$ okresach w tygodniu i $n_w$ tygodniach.

$\Delta N$ to liczba dobrych sztuk, jaką planowany czas produkcji dałby bez braków, $n_c$ sztuk co idealny czas cyklu $t_c$, pomniejszona o wykonane dobre sztuki $N_g$; $\Delta N_y$ to ta sama liczba w skali roku.

• Ten krok to własna metoda kalkulatora: Muchiri i Pintelon (2008) zaznaczają, że koszt nie jest mierzony w OEE.
• Każdą straconą minutę wycenia się jedną stawką godzinową. Odpad materiału, energia i utracona sprzedaż nie są uwzględnione.
• Utracone dobre sztuki są utraconą sprzedażą tylko wtedy, gdy każdą dodatkową sztukę dałoby się sprzedać.
• Rok powtarza podany okres: wszystkie zmiany przyjmuje się za jednakowe.